Afrika Dossier Part II: The Right Base- benadering voor een betere toekomst voor jonge Afrikanen


Na thuiskomst uit Gambia voelde ik dat ik terug wilde. Ten eerste voor de Liefde en ten tweede omdat ik eigenlijk net gewend was geraakt en toen alweer naar huis moest. Ik voelde dat het niet klaar was, wilde meer onderzoeken en ontdekken. Ik besloot terug te gaan. Nu voor een maand.

Als je onderzoekt waarom zoveel jonge mensen besluiten weg te trekken uit Afrikaanse landen, dan is dat inderdaad uit het gebrek aan het gevoel dat ze geen toekomst hebben in hun eigen land. In Nederland noemen we deze migranten: gelukszoekers, veilige-landers, economische vluchtelingen.

Dat Afrikanen migreren naar Europa voor een betere toekomst is niet nieuw. Dat gebeurt al decennia. Echter het afgelopen jaar is de migratie enorm toegenomen en stroomden in de zomerperiode van 2023 dagelijks duizenden afrikanen binnen in Spanje en Italië. Met alle gevolgen van dien, voor de Europeanen maar ook voor de Afrikanen zelf.

Moeten we al deze ‘vluchtelingen’ maar opnemen in Europa? Omdat het bij ons beter is? Omdat het onze humane taak is? Bouwen we steeds meer asielzoekerscentra of andere vormen van opvang voor mensen die niet meer in hun eigen land kunnen wonen omdat het oorlog is of omdat er geen toekomstperspectief is?

In toekomstige interviews zal ik de verhalen van deze jongeren publiceren. Jongeren die de overtocht hebben gemaakt en in Europa terechtkwamen. Hebben zij hun geluk gevonden? Jongeren die opgepakt werden in Noord-Afrikaanse landen zoals Algerije, Libië en Tunesië en vast kwamen te zitten in de gevangenissen daar, of in een bepaald gebied buiten een stad zijn gedumpt zonder dat ze eten en drinken mogen kopen van de overheid daar. Ze leven er onder erbarmelijke omstandigheden en wachten nu op een vliegtuig die hen terug zal brengen naar hun thuisland. Hoe kijken zij terug op hun ‘backway’? Wat heeft het hen opgeleverd, wat waren hun gedachten? Hoe werden zij onthaald door hun vrienden en families? Waren zij helden omdat ze het hadden geprobeerd of werden ze veracht om hun mislukte poging op een beter leven, voor hunzelf maar vooral voor hun gehele familie? Of de reisverslagen van diegenen die de illegale boottocht namen vanuit Senegal over de Middellandse Zee naar Europa. De verhalen raken en zijn belangrijk, omdat zij geen idee hadden wat hun te wachten stond. Ze wisten dat het erg zou zijn, maar zo heftig? Velen ervaarden de reis als traumatisch en ze durven hun familie maar nauwelijks de waarheid te vertellen wat hen is overkomen. Is de waarheid van wat hen is overkomen belangrijk om te delen met de wereld? In de verslagen wil ik de werkelijkheid laten zien. Omdat het andere jongeren zal ontmoedigen de reis te nemen en ze juist te bemoedigen om in hun eigen land een toekomst op te bouwen. Ik zal jongeren spreken die wilden gaan, maar zich hebben bedacht, zijn gebleven en hier een onderneming zijn gestart. Jongeren die beseffen dat de oplossing voor een beter leven in hun eigen land ligt, die verantwoordelijkheid nemen en die daarbij onze steun kunnen gebruiken. Dit schreef ik ook al in Deel 1.

Interessant is te onderzoeken welke soort hulp of ondersteuning dan gewenst is. Ik sprak met een student Development. Zijn naam is Lamin. Hij vertelde mij dat er drie soort benaderingen zijn om ondersteuning te bieden. Ten eerste de ‘Charity Approach’. Vanuit het Westen doen we aan liefdadigheid om spullen aan Afrika te doneren. We sturen waarvan wij denken wat nodig is. Dan is er de ’Need Approach’. Dit is vanuit hun wens wat nodig is en dan sturen we spullen. Prachtige projecten zijn opgestart. Europeanen gaven op deze vorm van hulp ook kritiek. En terecht want bij dit soort van steun raken mensen afhankelijk van ons. En als de Europeanen weer weggingen, vervielen de afrikanen weer in hun oude patroon en zo mislukten diverse projecten. Ik wilde op zoek gaan naar de oorzaak hiervan. Diverse ondernemers en jongeren vertellen mij dat zij niet worden betrokken bij de projecten. Er is te weinig lokale betrokkenheid. Lamin vertelt me dat je mensen niet moet willen vertellen wat ze moeten doen, zij kennen hun problemen beter dan anderen. Ze mogen leren hun uitdagingen om te zetten in het zoeken naar oplossingen. Lamin noemt dit de ‘Right Base Approach’, oftewel werk samen met de lokale mensen, bezoek ze, vraag naar wat ze nodig hebben en laat hun met ideeën en plannen komen. Natuurlijk is er ook een soort financiële ondersteuning nodig maar vooral uitwisseling van kennis is gewenst.

Deze week verschijnt er in de Volkskrant een artikel dat de EU maar liefst 200 miljoen euro gaat geven aan Mauritanië om de migratieproblematiek aan te pakken. Daarmee zeggen ze eigenlijk dat ze meer controle willen om migranten tegen te houden om de boot te nemen naar Europa. Is het echter niet veel belangrijker om het geld te besteden om jongeren een toekomst te bieden in hun eigen land? Het geld te steken om de werkloosheid in Afrikaanse landen tegen te gaan? Zodat ze helemaal geen reden hebben om naar Europa te gaan! Waarom kijken onze volksvertegenwoordigers niet naar de oorzaak van de problemen in plaats van geld te geven aan landen om politie te spelen?

De route via Mauritanië naar Europa is een van de vele routes. Door deze te blokkeren hou je de jongeren niet tegen om te gaan. Ze gaan dan op zoek naar andere alternatieve routes. Hoeveel grensbewaking je ook in gaat zetten, de enige manier om deze illegale migratie tegen te gaan is te kijken naar de kernoorzaken.

In Gambia wonen ruim 2 miljoen mensen. Daarvan is 60% jeugd. Maar liefst 43,5% is werkloos en 23,5% heeft een baan. Afrikaanse regeringen vragen Europese landen, uit naam van de jongeren, om financiële steun. Echter jongeren worden helemaal niet betrokken bij deze projecten. Het geld belandt (weer) in de handen van corrupte regeringsleiders en ambtenaren. Bij de verkiezingen houden de leiders jongeren ‘een worst’ voor. Ze beloven dat ze mee mogen praten. Dat ze zich kunnen uitspreken. Maar als een regering of president eenmaal gekozen zijn dan wordt de jeugd buitengesloten.

Lamin legt uit dat het belangrijk is om de jeugd te bemoedigen om in hun land te blijven, zich uit te spreken en dat hiervoor een verandering van mindset nodig is. Hij stelt ‘Youth Enterpreneurship’ voor. Dit houdt in dat jongeren die willen ondernemen, wij vanuit Europa hen hierbij kunnen ondersteunen door een ‘Capacity Building Program’. Bijvoorbeeld een Gambiaanse tuinder maakt een plan hoe hij zijn boerderij wil runnen en wat hij hiervoor nodig heeft. Hij wil bijvoorbeeld meer leren over het vruchtbaar maken van zijn grond. Een expert op het gebied van compostering kan hem hierbij van kennis voorzien.

Diverse jonge, Gambiaanse ondernemers zien deze ‘Right Base Approach’ zitten. Ze geloven in hunzelf, houden van hun land, willen blijven en bouwen aan een duurzaam Gambia. De overheid hier heeft al veel beloftes gemaakt en komt ze niet na. Inwoners hier zeggen dat ze al zo vaak tegen de overheid hebben gezegd werk voor hen te creëren. Omdat de overheid het toch niet doet, realiseren ze zich dat ze het zelf hebben te doen. De focus ligt hierbij op ondernemerschap en niet op het creëren van banen door de overheid. Dat doet de overheid niet. Daarom nu is er ondersteuning nodig om jongeren zelf hun eigen werk en toekomst te creëren. Er zijn volop mogelijkheden om dit te doen, op diverse gebieden. Daar zal ik de volgende keer over schrijven.

Ben je enthousiast geworden over dit project en wil je op de hoogte worden gehouden, stuur dan een mail naar erica@zebrainspiratie.nl.

===============================================================

English version:

Africa Reports Part II: The right basic approach for a better future for young Africans.

After returning home from Gambia I felt that I wanted to go back. First for Love and second because I was actually just accepted and then had to go home again. I felt it wasn’t finished, wanted to explore and discover more. I decided to go back. Now for a month.

If you investigate why so many young people decide to leave African countries, it is indeed because of the lack of feeling that they have no future in their own country. In the Netherlands we call these migrants: fortune seekers, safe-countries, economic refugees. African migrants moving to Europe for a better future is not new. That’s been happening for decades. However, migration has been extremely dominant in the past year and thousands of Africans arrived in Spain and Italy every day in the summer of 2023. With all the consequences that entails, for the Europeans but also for the Africans themselves. Should we accept all these ‘refugees’ into Europe? Because life is better in our countries? Because it is our humane duty? Are we building more and more asylum seeker centers or other forms of shelter for people who can no longer live in their own country because of the war or because there is no future perspective?

In future interviews I will share the stories of these youth. Young people who made the crossing and ended up in Europe. Have they found their happiness? Young people were arrested in North African countries such as Algeria, Libya and Tunisia and many ended up in prisons there, or dumped in a certain area outside a city without being allowed to buy food and drinks from the government there. They live in appalling conditions and are now waiting for a plane that will take them back to their home country. How do they look back on their ‘backway’? What did it gain them, what were their thoughts? How were they received by their friends and families? Were they loved for allowing it or were they despised for their failed attempt at a better life, for themselves but especially for their entire family? Or the travelogues of powerful people who took the illegal route from Senegal across the Mediterranean to Europe. The stories are touching and important, because they had no idea what awaited them. They heard it would be bad, but that bad? Many experienced the journey as traumatic and they hardly dared to tell their families the truth about what happened to them. Is the truth of what happens to them important to share with the world? In defeat I want to show reality. Because it will discourage other young people from taking the trip and instead encourage them to build a future in their own country. I will speak to young people who wanted to go, but changed their mind, stayed and started a business here. Young people realize that the solution for a better life lies in their own country, take responsibility and can use our support. I also wrote this in Part 1.

It is interesting to investigate what type of help or support is desired. I spoke to a Development student. His name is Lamin. He told me that there are three types of approaches to providing support. Firstly, the ‘Charity Approach’. From the West we do charity to donate things to Africa. We send what we think is necessary. Then there is the ‘Need Approach’. This is what is needed based on their wishes and then we send things. Wonderful projects have been started. Europeans also criticized this form of aid. And rightly so, because with this kind of support people become dependent on us. And when the Europeans left again, the Africans fell back into their old pattern and various projects failed. I wanted to look for the cause of this. Various entrepreneurs and young people tell me that they are not involved in the projects. There is too little local involvement. Lamin tells me that you shouldn’t want to tell people what to do, they know their problems better than others. They can learn to convert their challenges into the search for solutions. Lamin calls this the ‘Right Base Approach’, or work together with the local people, visit them, ask what they need and let them come up with ideas and plans. Of course, some kind of financial support is also needed, but above all the exchange of knowledge is desirable.

This week an article appeared in the Volkskrant that the EU will give no less than 200 million euros to Mauritania to tackle the migration problem. In doing so, they are actually saying that they want more control to stop migrants from taking the boat to Europe. However, isn’t it much more important to spend the money to offer young people a future in their own country? Invest the money to combat unemployment in African countries? So that they have no reason to go to Europe at all! Why don’t our representatives look at the cause of the problems instead of giving money to countries to be the police? The route via Mauritania to Europe is one of the many routes. By blocking this you do not stop the young people from going. They then look for other alternative routes. No matter how much border security you deploy, the only way to combat this illegal migration is to look at the root causes.

More than 2 million people live in Gambia. Of these, 60% are youth. As much as 43.5% is unemployed and 23.5% have a job. African governments are asking European countries for financial support on behalf of the young people. However, young people are not involved in these projects at all. The money ends up (again) in the hands of corrupt government leaders and officials. During the elections, leaders present young people with nice promises. They promise that they can participate in the discussion. That they can speak out. But once a government or president is elected, the youth are left out. Lamin explains that it is important to encourage youth to stay in their country, to speak out and that this requires a change in mindset. He proposes ‘Youth Enterpreneurship’. This means that young people who want to do business, we from Europe can support them through a ‘Capacity Building Program’. For example, a Gambian gardener makes a plan on how he wants to run his farm and what he needs for this. For example, he wants to learn more about making his soil fertile. An expert in the field of composting can provide him with knowledge. Various young Gambian entrepreneurs like this ‘Right Base Approach’. They believe in themselves, love their country, want to stay and build a sustainable Gambia. The government here has already made many promises and is not keeping them. Residents here say they have told the government many times to create work for them. Because the government is not doing it anyway, they realize that they have to do it themselves. The focus is on entrepreneurship and not on job creation by the government. The government doesn’t do that. That is why support is now needed to help young people create their own work and future. There are plenty of opportunities to do this, in various areas. I’ll write about that next time.

If you have become enthusiastic about this project and would like to be kept informed, please send an email to erica@zebrainspiratie.nl.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *